Czyli takie, które nas zwyczajnie odrzucają. Nie mówię tu o jakiś klasycznych: Sienkiewiczach i innych, tylko o takich, które waszym zdaniem są płytkie. Powiedzmy: różowa okładka, srebrne gwiazdeczki i objętość do 100 stron (albo coś koło tego).

Weźmy na przykład taką "Szkołę gwiazd". Nie czytałam, wystarczyło, że ją zobaczyłam na wystawie (kto umieszcza takie książki na wystawach?!). Już. To nie dla mnie, nie, dziękuję.

Cechy charakterystyczne: błyszczące elementy (prawie zawsze) i... papier. Zwracacie uwagę na papier (i zapach książki, ale to już niezwiązane z tematem. Ja go uwielbiam, zwłaszcza w nowych podręcznikach)? W "takich" książkach jest żółtawy, charakterystyczny w dotyku, nie za cienki, nie za gruby. Nie każda książka drukowana na tym papierze jest płytka, oczywiście .

A wy co myślicie?

Hmm... Szkoła gwiazd, jak na te typowe czytadełka nie wyróżniała się niczym (ani w stronę złego, ani dobrego), więc była możliwie znośna - do tolerowania. Znaczy, ja ją tak odebrałam.
Jak dla mnie "Co za tydzień!". Książki takiego typu jak ta, czy wymieniona wyżej SG, czytuję u koleżanki, kiedy robi się ciut nudniej podczas spotkania. Niektóre są znośne, a niektóre odkładam po kilku pierwszych zdaniach, w lepszym przypadku - stronach. "Co za tydzień" to właśnie taki traumatyczny przypadek. Nie pamiętam nawet o czym to było, ale raz, że językiem napisanym beznadziejnym, ciężko się czytało, dwa - wszystko było takie... beznadziejne. Miało więcej niż 100 stron, było grube jak na takie różowiaste książki, ale nie wiem jak można było to znieść przez tyle kartek.

"Elita". Koleżanki polecały do pośmiania się z zawartości, więc przeczytałam. Lekkie było, nie przytlaczające więc nie odłożyłam. I w sumie dobrze, bo głupie, że szok. Z gatunku tych poprawiających humor.

Hmm... Nie rozumiem zachwytów nad "Plotkarą". Tym razem koleżanki poleciły, więc zmęczyłam kilka stron pierwszej części. To z gatunku tych, do których nie chce się wracać ani trochę.

Ja czytalam z tego tylko "Klub byłych przyjaciólek". Spodziewałam się od początku badziewia, ale to i tak mnie powalilo...
Szczegolnie ten fragment, w którym dziewczynka wspomina innym, że to wszystko kosztowalo tylko milion dolarów...

Jak można cos takiego sprzedawać nawet?!

"Julka, pies i reszta świata", "Pamiętnik Księżniczki", "Szkoła Gwiazd" była nawet znośna.

Nie czytam książek typu "Pamiętnik księżkiczki" i inne rzeczy dlatego będę oceniać tylko po okładce.
"Pamiętnik księżniczki" - róż. Róż i złota korona. Do tego rysunek jak z lekarstwa po tabletkach na ból gardła a nawet gorszy.
"Bezsennik" - kilka usmiechniętych "nastolatek" z zębami wybielonymi w PS-e i wyrazem twarzy jakby bardzo musiały do toalety. Do tego wszystkie zawsze umalowane - nawet jak są w koszulach nocnych. Zabawne. Ale takie są prawa okładek. niestety - zniechęcają mnie.

"Mijo, mój Mio" - co linijkę ojciec chłopca wypowiadał to specyficzne zdanie... Monotonnia straszna. "Pamiętnik księżniczki" nie był wcale taki najgorszy, ale trudny do przebrnięcia - po prostu są ciekawsze książki.

Noeza, skoro nie warto o nich pisać, to po co założyłaś temat? Ja nie chcę sobie ich przypominać...

''Słodko gorzka szesnastka'' jest znośna...

Poczekajcie, aż wam każą czytać "Cierpienia Młodego Wertera". Przy tym wszystkie Pamiętniki Księżniczek są literaturą wysokich lotów...

"Cierpienia młodego Wertera" nie są wcale takie złe. Trzeba po prostu pocierpieć razem z nim. Trzeba spojrzeć na nie z odpowiedniej perspektywy.