Zamierzam tutaj prezentować moje wiersze, ale tylko te które zostały opublikowane gdześ (to nie mój wymysł). Mam ich dużo, a za miesiąc będzie ich jeszcze więcej, ale będę je stopniowo dodawać.
Słowem wstępu powiem, że nie piszę jak Mickiewicz, ani jak Szymborska. Trzynastozgłoskowcem próbowałam, ale chyba mi nie wyszło i w najbliższym czasie nie zamierzam ponawiać proby. Ale dosyć gadania :


***

Biegnę ze skrajności w skrajność
zatrzymuję się pośrodku
wdychając łagodne tchnienie dobra

świat podąża dalej
próbuję dogonić czas
jak wielu przede mną potykam się o własną zuchwałość

buduję drabinę z marzeń
szczebel po szczeblu
uciekam po niej od rzeczywistości

czas – niewierny przyjaciel
wdepcze byt w ziemię złotym obcasem
jeden krok wystarczy by zniszczyć wszystko

czas z losem idą pod rękę
bawią się ludźmi
zrzucają pionki z szachownicy świata

deszcz myśli zmywa złudzenie jak farbę
ukazując tajemnice życia
tylko po co otwieramy parasol?

2007


Wiersz ukazał się na łamach sierpniowego numeru (2007 rok) pisam literackiego "AKANT" na str. 6. Tytuł roboczy (tzn. na konkurs recytatorski) brzmiał "Rzeczywistość", ale uważam, że bez tytułu jest lepiej. W najbliższym czasie dodam coś jeszcze i mam nadziej na krytykę z waszej strony .

przede mną

Ach tak. Faktycznie. Już poprawiam.

Zaciekawiłaś mnie. No dobra, wchodzę na stronę tego "Akantu". Archiwum. Sierpień 2007. I jakoś nie widzę tu twojego wiersza.

A właśnie, co do wiersza. Nie rozumiem tego rodzaju literatury ale szanuję to, że podoba się innym. Załóżmy, że przemawiasz do nieczułego na sztukę człowieka, któremu musisz wyjaśnić, o co ci chodziło. I co powiesz? (nie pytam przez złośliwość, nieczuły człowiek naprawdę chce wiedzieć)

Tak się nie robi. Poezja to sprawa subiektywna, każdy czuje ją inaczej. I pod żadnym pozorem nie prosi się autora, żeby zinterpretował własny utwór. Bo wtedy poeta przestaje być artystą, a zaczyna być rzemieślnikiem.

Bo to był specjalny numer pt. "Świadectwo". Nie pisałam tak szczegółowo, bo nie sądziłam, że ktoś będzie chciał sprawdzić .

Święte słowa. Stąd pytanie: co autor miał na myśli jest błędne. Każdy rozumie to we własny sposób.
Hmmm...mogłabym powiedzieć jedynie, że to moje spostrzeżenia na temat rzeczywistości o której nie wiem nic. Ale twoja interpretacja może być inna (spotkałam się z wieloma dziwnymi na temat tego wiersza).

Co innego jeżeli ktoś próbuje odwrócić kota ogonem i zinterpretować wiersz w sposób zupełnie przeciwny do tego, co na myśli miał autor, myślę, że wtedy możnaby co nieco naprowadzić zbłąkanego odbiorcę...

Jak na mój gust wiersz jest... OK pod względem metafor, chociaż wszystkie wydają się jakieś znajome, ale zupełnie brak w nim logiki, praktycznie każda zwrotka nie ma nic wspólnego z pozostałymi, możnaby je właściwie dowolnie poprzestawiać kolejnością i wiersz miałby tyle samo sensu co teraz, więc jak na mój gust chodzi w nim tylko o prezentacje tych kilku ciekawych pomysłów...

Właśnie mniej-więcej o takie "luźne" przedstawienie mi chodziło. A zwrotki nie są ze sobą powiązane, bo wszystko dzieje się tak jakby w tym samym czasie (trochę bez sensu, ale dobra xD).

Wiersz piękny.Może nie znam się na wierszach, ale znam się na tym, co lubię.Wiersz powinien zostać wydany w tomiku poezji, czy coś...

I będzie . Dziękuję.